Στην Άκρη

 

Προσπαθείς. Αγωνίζεσαι. Πέφτεις και σηκώνεσαι. Χαμογελάς και λυπάσαι, σα διπολικός ήρωας του Ιονέσκο που διάβασε ποίημα του Λαπαθιώτη. Κι όλα πάλι από την αρχή –λίγο διαφορετικά κάθε επόμενη φορά. Αυτό που τείνεις να ξεχάσεις είναι να σε κακομαθαίνουν. Φταίει που ξεκίνησες την πορεία σαν κακομαθημένο βουτυρόπαιδο, οπότε τώρα όλα σου μοιάζουν δύσκολα.

Μερικές φορές, είσαι τραγικός. Άλλες πάλι κωμικός. Την κουβαλάς μέσα σου την αρχαία τέχνη του θεάτρου. Κι εσύ, μικρέ ανερχόμενε αστέρα μιας ζωής που ατάλαντοι σκηνοθέτες και τσιγκούνηδες παραγωγοί σου παρουσιάζουν σα δική σου, τι ζητάς; Και καλά, δεν ήξερες τι σε περίμενε όταν ντύθηκες στο καμαρίνι σου το χτεσινό πρωί. Μα και σήμερα τα ίδια;

Τα αγαθά, λένε, αποκτούνται με κόπο. Το ψωμί για το οποίο έχεις ιδρώσει είναι πιο γλυκό. Κι άλλες τέτοιες θεωρητικούρες. Σύνελθε. Περνάς από το σενάριο, χωρίς να έχεις διαμορφώσει διαφορετικότητα. Στάσου λίγο, βιαστικέ τύπε!

Δε σε δασκαλεύω. Μη με κοιτάς επιθετικά. (Θες κούρεμα, στο ‘πα;…)

Θυμάσαι να αγαπάς. Νοιώθεις όταν πληγώνεις και πληγώνεσαι. Σου δίνω λίγη ακόμα ελπίδα. Και σου δίνω μια συμβουλή που δεν πρόκειται να ακολουθήσεις: Σαν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού, μη κάνεις πίσω. Είναι πια καιρός να μάθεις γιατί έχεις αυτές τις φτερούγες στην ωμοπλάτη.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *