“Υπάρχει πάντα ένα όνειρο που γερνάει.” Louis Aragon

Εχει έρθει η ώρα, ας μην είμαστε εγωιστές. Τα αγαπάμε, θέλουμε πάντα να είναι μαζί μας, μεγαλώσαμε με αυτά. Το τελευταίο ωστόσο είναι και το άσχημο, πως μεγαλώσαμε. Μέχρι πότε μπορούν να ονειρεύονται οι άνθρωποι; Μήπως μετά από κάποια ηλικία, απλά λογχίζουμε ανεμόμυλους; Ο καιρός ήρθε λοιπόν, για να βγάλουμε τα όνειρα μας από την μηχανική υποστήριξη. Είναι μια ψευδαίσθηση η ύπαρξη τους. Η μόνη μας επικοινωνία πια μαζί τους είναι κάποιες ώρες τα βράδια πριν κοιμηθούμε, ψάχνοντας ατέλειες στο ταβάνι μας. Δεν μας ακούνε όμως πλέον. Πεθαίνουν άραγε τα όνειρα; Κι αν πεθαίνουν, τι γίνεται μετά; Έχουν ψυχή τα όνειρα; Μήπως έχουν και αυτή μετά μπαίνει σε κάποιο καλοκαιρινό βραδυνό αεράκι που παιχνιδίζει με τις κουρτίνες μας την ώρα που θα ξυπνήσουμε με το στόμα στεγνό, ψάχνοντας στα τυφλά το ποτήρι με το νερό στο κομοδίνο; Εξάλλου πάντα ήταν άδολα, δεν έβλαπταν κανέναν. Δεν είχαν σκοπό να βλάψουν κάποιον. Ή μηπως επιστρέφουν σαν θυμωμένες θάλασσες που σκάνε στα βράχια το καταχείμωνο; Προδωμένα, επιστρέφουν με μανία. Δεν θέλουν να ακούσουν δικαιολογίες, δεν θέλουν κανέναν κοντά τους. Μήπως απλά πάνε κάπου, για να συναντήσουν άλλα όνειρα; Να τραγουδήσουν, να γελάσουν και να ερωτευθούν; Τα όνειρα που φεύγουν, οι άλλοι μας εαυτοί. Εαυτοί που τόσο θέλαμε να γνωρίσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε. Οι καλύτερες εκδοχές μας. Και τώρα τι θα κάνεις; Η επιμονή σου, η υπομονή σου, η αφοσίωσή σου, η δύναμη σου, οι ορμές σου, ο ενθουσιασμός σου. Εξαρτήματα του όπλου σου με το οποίο ξεκίνησες την περιπλάνησή σου. Η κάννη όμως σκούριασε, το όπλο πάλιωσε. Το πιο πιθανόν είναι αν το χρειαστείς την δουλεια του να μην την κάνει, ή να σου σκάσει στα χέρια σε στιγμή που δεν θα περιμένεις. Λύσε το όπλο σου, θάψε τα εξαρτήματα χωριστά. Αποχαιρέτησε τα όνειρα σου, σεμνά και με ακεραιότητα. Όπως σεμνά ήταν και αυτά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *