Η ζωή πάντα έχει τρόπο

Xρεοκοπούμε, λένε. Επίκειται καταστροφή. Ζόυμε μέρες φόβου, μέρες απελπισίας και απογοήτευσης. Βομβαρδισμένοι από ειδήσεις που αφορούν διαπραγμάτευση, χρήματα, χρέη. Τα μάτια μας πονάνε πια μπροστά στην θέα ξύλινων ευγενών κοστουμάτων. Κάθε νύχτα μας έχει τον χαρακτήρα τελευταίας, πριν αυτό το μαύρο που τόσο πολύ αναφέρεται, μας κατασπαράξει και αλλάξει τις μέρες μας για πάντα. Αυτός ο λαός παραδοσιακά διχάζεται, παραδοσιακά χτίζει στρατόπεδα και φυλάει σκοπιά έχοντας στραμμένα τα όπλα απέναντι.

Κουράστηκα φίλε μου, κουράστηκα να βλέπω διχασμούς. Κουράστηκα να νομιμοποιούνται φασίζουσες συμπεριφορές από ανθρώπους που τάχα μου τις πολεμούσαν και τις καταδικάζαν, επειδή απλά ήρθε ή ωρα που το ατομικό συμφέρον θίγεται. Κουράστηκα από την επίδειξη κακών τρόπων επειδή η διαφορετική άποψη δεν ήταν ποτέ αποδεκτή σε αυτόν τον τόπο. Κουράστηκα να βλέπω έναν τόπο στα κάγκελα, κουράστηκα από τις άναρθρες κραυγές. Κουράστηκα να περιμένω για την σύμπνοια ή το συλλογικό καλό να εμπνέυσει επιτέλους, να χαράξει δρόμο.

Έλα να σου δείξω κάτι. Έλα να σου δείξω μικρές οάσεις ζωής και ελπίδας. Έλα να σου δείξω μέρη που εμάς τους υπεύθυνους και σοβαρούς μας περιφρονούν, μας αγνοούν επιδεικτικά. Έλα να δεις χρώμα, για να καταλάβεις πόσο γκρίζοι, στείροι και αταίριαστοι είμαστε δίπλα του. Ναι, σε παιδική χαρά βρισκόμαστε. Αν δεν είσαι γονιός μάλλον την προσπερνάς ως μέρος της διαδρομής που έχεις να κάνεις. Αν είσαι γονιός, μάλλον θα βγάλεις την αγγαρεία εξαντλώντας την μπαταρία του κινητού σου, αναζητώντας για νέες ειδοποιήσεις στο facebook και στέλνοντας μηνύματα. Σε κάθε περίπτωση αγνοούμε θαύματα μπροστά στα μάτια μας, εμείς που ως σοβαροί και υπεύθυνοι έχουμε παραιτηθεί καιρό τώρα από την πίστη της ύπαρξης τους.

Τα βλέπεις; Ο πιο μικρός που βλέπεις είναι ο Δημήτρης. Ναι, αυτός που καβαλάει ποδήλατο πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα έπρεπε. Έχει φάει τα μούτρα του αμέτρητες φορές αλλά αν εξαιρέσεις τις πρώτες 2-3, δεν κλαίει πια. Ας πονάς που τον βλέπεις μόνο, να πέφτει. Λίγο πιο πέρα είναι ο Γιωργάκης. Αυτός που ξαπλώνει πάνω στο τσιμέντο, στην πλατεία. Του λένε να μην ακουμπάει την κοιλιά του στο πεζουλάκι διότι θα ανακατευτεί και θα τα βγάλει πάλι, όπως την προηγούμενη εβδομάδα. Οι φίλοι του μετά πήγαιναν από πάνω και έκαναν «χημική ανάλυση», κλαίγοντας σχεδόν από τα γέλια.

Παραδίπλα πάιζουν ποδόσφαιρο. Ο γεματούλης είναι ο Κώστας και σήμερα είναι τερματοφύλακας. Σήμερα γκρινιάζει γι αυτό αλλά θα πάρει την εκδίκηση του κάποια στιγμή όταν κανείς από τους άλλους δεν θα έχει φέρει μπάλα. Τότε αυτός θα ορίσει τις ομάδες και ο ίδιος θα είναι σέντερ φορ. Ας έιναι ατσούμπαλος και κλωτσάει το άλλο του πόδι όταν η μπάλα έρχεται μπροστά του. Δεν θα τολμήσει όμως κανείς να του κάνει παρατήρηση διότι η μπαλα θα είναι δική του και «αν δεν σας αρέσει την παίρνω και φεύγω»

Οι «αποκλεισμένοι» της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης (τα πιο μικρά ως επί το πλείστον) δεν πτοούνται. Κλωτσάνε καπάκια και δίνουν πάσες και γουστάρουν εξίσου. Άλλη μια ομάδα παίζει κρυφτό. Δεν έχει αλλάξει από τότε που το παίζαμε εμείς οι σοβαροί και υπεύθυνοι. Ακόμη πάνε και κρύβονται στο σπίτι κάποιου που μένει πολύ κοντά στην πλατεία και αυτός που τα φύλαξε βαριέται την ζωή του. Παραδίπλα στα παγκάκια, άγουρα και αδέξια φλερτ από τα μεγαλύτερα. Κόκκινα μάτια, κόκκινα μάγουλα από ντροπή, ερωτικές εξομολογήσεις, χάχανα και βλέματα στο πάτωμα. Χαμόγελα λαμπερά σαν του ήλιου. Δεκάδες μικροί ήλιοι μπροστά σου αλλά εσύ ασχολείσαι με τους καρπούς της καταναλωτικής σου καύλας.

Μας αγνοούν ρε φίλε, δεκάρα δεν δίνουν για τα αδιέξοδα μας. Τρώνε παγωτό καρπούζι των πενήντα σεντ και είναι εντάξει. Δεν κοιτάνε μία ώρα το ψυγείο για να βρουν το παγωτό-τόυμπανο. Που χαθήκαμε ρε φίλε; Τι καταλάβαμε που τηρήσαμε κατά γράμμα αυτά που η ορθή λογική της ωρίμανσης μας υπαγόρευσε; Που παρκάραμε τους εαυτόυς μας; ‘Οπως παρκάρουμε τώρα τα παιδιά μας. Τα βλέπεις όμως, η αγνότητα τους και η αμεριμνησία τους σε τσακίζουν. Τώρα που είναι καλοκαίρι οργιάζουν αλλά και τον χειμώνα απλά θα περιμένουν να αρπάξουν την στιγμή. Θα περιμένουν να έρθει η καλύτερη μέρα απλά για να ξαναβγουν. Να το θυμάσαι αν απορείς γιατί τραβάνε την κουρτίνα και βλέπουν έξω.

Έρχεσαι τώρα και μου μιλάς για συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις. Μου λες οτι μένω στην Ευρώπη ή οτι μένω στην Ελλάδα. Παράτα με, είτε έτσι είτε αλλιως. Στην γειτονιά μου μένω και εσύ στην δική σου. Αυτόν που κοιτάς βλοσυρά, τον δίπλα σου, αύριο μπορεί να τον χρειαστείς. Ο κακός μας εαυτός πάντα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και όσα στραβά του εαυτόυ σου ντρέπεσαι να παραδεχτείς και να αντιμετωπίσεις, τα προσωποποιείς σε κάποιον απέναντι. Λυπάμαι που τρεφόμαστε από την ύπαρξη κάποιων απέναντι πάντα. Λυπάμαι διότι όταν ο γίγαντας που έχει πόδια τον σταρχιδισμό και την ματαιοδοξία μας πέσει, θα σηκώσει πολλή σκόνη. Όταν η σκόνη φύγει και δεν θα υπάρχει απέναντι, θα συνειδητοποιήσουμε πως ποτέ δεν μάθαμε το «μαζι»

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *