Opeth.

Opeth. Πηγή έμπνευσης και συνεχόμενης εξέλιξης.
Με αφορμή τη συναυλία τους στη χώρα μας τούτο τον μήνα, δράττομαι της ευκαιρίας, για να γράψω δυο λόγια για ένα συγκρότημα, το οποίο χαρακτηρίζεται ως ένα από τα σημαντικότερα της «βαριάς», «σκληρής» ή όπως νομίζει ο καθένας, μουσικής του πλανήτη.
Όταν ο Mikael Åkerfeldt, προλογίζοντας το τραγούδι “The Leper Affinity” σε κάποια συναυλία της περιοδείας για το “Blackwater Park”, εκεί, στις αρχές των ‘00s, ξεκινάει λέγοντας στο κοινό “I am the Eros Ramazzotti of Sweden and also a genious when it comes to music” προφανώς και αυτοσαρκάζεται, όπως πολλές φορές κάνει, αλλά και δίνει ένα στίγμα ίσως για το τι πρόκειται να ακολουθήσει δισκογραφικά στο συγκρότημα. Η όλη πορεία τους από τον τέταρτο δίσκο κ έπειτα, είναι μια συνεχόμενη εξέλιξη. Είναι ένα εξαιρετικά όμορφο και συναρπαστικό ταξίδι, με πολλές εναλλαγές, εκπλήξεις και συνεχώς κάτι το διαφορετικό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, έχοντας ένα αρκετά “brutal” και «βαρύ» ξεκίνημα, έχουν ξεδιπλώσει πολλές και τελείως διαφορετικές αρετές με τις δουλειές που μας έχουν παρουσιάσει. Κάθε πόνημά τους είναι εξαιρετικό και όλοι τους οι δίσκοι έχουν διαφορετικά σημεία επαφής με τον ακροατή. Όταν πρόκειται να βγει ένας νέος δίσκος τους, αυτό που μου λέω στον εαυτό μου πάνω απ’ όλα, είναι «Listen without Prejudice», και είναι κάτι που προσπαθώ να κάνω και μ’ αρέσει, όχι μόνο με τους Opeth, αλλά γενικώς όταν ακούω κάτι καινούργιο. Απλώς, με τους Opeth, είναι κάτι το μοναδικό, κάτι που μου τραβάει την προσοχή και με καθηλώνει, ώστε να αφήνομαι στο άκουσμά του και να απολαμβάνω τα τραγούδια τους. Με συνεπαίρνει το γεγονός ότι δεν φορούν «παρωπίδες» σε αυτό που κάνουν. Με εξιτάρει το ότι βγαίνουν εντελώς από το “safe box” μιας heavy metal μπάντας και ξεδιπλώνουν μέσα από τις συνθέσεις τους τις τόσο διαφορετικές επιρροές τους ως μουσικοί. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό έχει βεβαίως ο Mikael Åkerfeldt, ο οποίος θαρρείς ότι επίτηδες έχει επιλέξει αυτόν τον «προοδευτικό» τρόπο ώστε κάθε φορά να βάζει τον ακροατή να «ψάχνεται» για να καταλάβει από πού του ‘ρθε η μουσική κατραπακιά..
Κατά καιρούς έχουν ειπωθεί διάφορες αντιδράσεις για τη μουσική τους κατεύθυνση. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτό ακριβώς το γεγονός επιβεβαιώνει το πόσο ταράσσουν τα μουσικά ύδατα, κυρίως με τους δύο τελευταίους τους δίσκους-αριστουργήματα, “Heritage” & “Pale Communion”. Και επίσης, ενδυναμώνει το επιχείρημα του πόσο θέλουν να εξελίσσονται, να αφομοιώνουν διαφορετικά μουσικά ερεθίσματα αλλά και να είναι συνεπείς με αυτό που κάθε φορά θέλουν να κάνουν, το οποίο ενδεχομένως να μην είναι αρεστό ακόμα και στους πιο «βαμμένους» οπαδούς τους.
Η 20η Μαρτίου πλησιάζει.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *