Απλά ένα διήγημα «Ο εκλεκτός»

Επιτέλους είχε φτάσει. Επιτέλους είχε έρθει η ώρα. Αυτή τη φορά ήταν σίγουρος για το μέρος και για το τι ακριβώςέψαχνε. Ένα μικρό λαθάκι του κόστισε πολύ χαμένο χρόνο. Θα τους τα έψελνε ένα χεράκι όταν θα γύριζε. Κέντρο ελέγχου ήταν αυτό; Μα έπρεπε να τα κάνει όλα μόνος του πια; Εννοείται ότι δεν ήταν δικό του το λάθος. Πώς θα γινόταν άλλωστε ο Διαγαλαξιακός εξερευνητής παύλα συνεχιστής του σήματος παύλα εκλεκτός της μοίρας να έκανε ένα τέτοιο λάθος; Κοίταξε περήφανος την κεραία του. Τη μεγαλύτερη κεραία που είχε δει ποτέ ο πλανήτης του. Αυτή και το εκπληκτικά ανεπτυγμένο μυαλό του ήταν που τον έκαναν τον εκλεκτό. Τον μοναδικό, τον τιτάνιο, σκέφτηκε και μειδίασε, σε ένα αόρατο κοινό, με νόημα. Στιγμές μετά το μειδίαμα μετατράπηκε σε γκριμάτσα πανικού και η γκριμάτσα πανικού σε γκριμάτσα πόνου…ένας παραπονιάρικος θόρυβος ακούστηκε λίγο πιο πάνω από την υπερφυσική του κεραία. Λίγο πριν κατακτήσει κι αυτόν τον πλανήτη θα έπρεπε να επισκεφτεί για ακόμα μια φορά την τουαλέτα.

Το ήξερε από παιδί ότι θα έκανε αυτό το ταξίδι. Είχε ανατραφεί και εκπαιδευτεί τέλεια για αυτή την αποστολή. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη ανάγκη από εκπαίδευση. Ήταν πάντα άψογος. Καλύτερος από όλους. Και φρόντιζε την αντένα του όπως κανείς άλλος. Καμάρι του πλανήτη Σέξο, καμάρι όλου του κόσμου. Και με το που ήρθε σε πλήρη ανάπτυξη συγκέντρωσε όλα τα καίρια μέλη του συμβουλίου και καμία ντουζίνα δημοσιογράφους για να τους ανακοινώσει ότι ήρθε η ώρα να εκπληρώσει το πεπρωμένο του. Ήρθε η ώρα να αναζητήσει τον τέλειο δέκτη. Να βρει σήμα για τον λαό του. Το συμβούλιο, οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι της αποχαιρετιστήριας δεξίωσης καθώς και οι πολίτες όλου του Σέξο και σίγουρα οι κάτοικοι όλων των πολιτισμένων πλανητών που έμαθαν τα νέα, τον αποχαιρέτησαν ως ήρωα. Η προφητεία για αυτήν τη μέρα είχε ειπωθεί. Ο εκλεκτός είχε βρεθεί. Αν το κέντρο ελέγχου δεν είχε ξεχάσει μια λεξούλα να αναφέρει τα πράγματα θα ήταν τουλάχιστον άψογα. Του είπαν “Ο εκλεκτός πρέπει να βρει, Αφροδίτη πλανήτη”. Αρκετές βδομάδες μετά και αφού είχε ψάξει κάθε σπιθαμή αυτού του κόκκινου και βρωμερού ουράνιου σώματος που ονομάζεται Αφροδίτη, του έστειλαν ολόκληρο το κείμενο. “Ο εκλεκτός πρέπει να βρει, Αφροδίτη, πλανήτη Γη”. Και μετά τόλμησαν να πουν ότι αυτός έφταιγε που δεν έκατσε να ακούσει τη συνέχεια. Θα φρόντιζε να απολυθούν όλοι αυτοί οι άχρηστοι όταν θα γύριζε νικητής, ακόμα και όσοι από το συμβούλιο τολμούσαν να τον κοιτάξουν έστω και λίγο λοξά. Αυτόν ή την κεραία του. Όπως και να έχει η αποστολή του έφτανε στο τέλος της. Ο καινούργιος πλανήτης είχε βρεθεί. Η τοποθεσία της Αφροδίτης είχε βρεθεί κι αυτή. Και σε λίγα λεπτά ήταν σίγουρος πως θα τελείωνε με την τουαλέτα. Ώρα για σήμα μωρό μου.

Η μεγάλη μπουκαπόρτα του αεροσκάφους του άνοιξε με χάρη και προσγειώθηκε ανάλαφρα στο πεζοδρόμιο που βρισκόταν μπροστά της, σχηματίζοντας μια σειρά από σκαλιά. Το χοντρό χαλί που είχε βάλει να επενδύσουν όλο το διαστημόπλοιο πριν αναχωρήσει με σκοπό αφενός να απορροφά τους κραδασμούς και αφετέρου να κάνει εντυπωσιακή έξοδο, φαινόταν μάλλον υπερβολικό. Καθώς κατέβαινε με χάρη άρπαξε μια από τις πτυσσόμενες τουαλέτες, μίας χρήσης, που είχε ζητήσει να βάλουν κατά μήκος της μπουκαπόρτας. “Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε πιάσει”, συνήθιζε να λέει. Άλλωστε πώς να αντέξει τη μοίρα ενός πλανήτη, αν όχι του κόσμου ολόκληρου, ένα στομάχι όσο τέλειο και αν ήταν αυτό; Ήταν νύχτα και οι δρόμοι αυτού του υποανάπτυκτου μέρους ήταν έρημοι. Κάπου πρέπει να χάθηκαν τα νέα της άφιξής του. Ούτε δημοσιογράφοι ούτε λαοθάλασσα να ζητωκραυγάζει για τον ήρωα. Μπροστά του η πόρτα ενός πολυκαταστήματος. Το μέρος που βρισκόταν η Αφροδίτη. Με σίγουρες κινήσεις διασκέλισε το πεζοδρόμιο και έφτασε στην πόρτα. Η τεχνολογία αυτών των γήινων είναι τουλάχιστον αστεία, σκέφτηκε καθώς άνοιγε την κλειδαριά. Ο μηχανισμός αυτόματης ηλιοφώτισης που έβγαλε από την τσέπη του, έκανε τη νύχτα μέρα μέσα στο κατάστημα. Και εκεί, λίγα μέτρα μπροστά του, βρισκόταν το αντικείμενο της αναζήτησης του. Μα τι πλάσμα ήταν αυτό; Πλάσμα 42 ιντσών, χρώματος μαύρου και με τη διακριτική επιγραφή στα αχαμνά του “Αφροδίτη 3000”. Μα αυτό ήταν μια οθόνη. Μια μεγάλη μαύρη οθόνη. Πως θα ένωνε την κεραία του με μια τεράστια οθόνη; Πως θα έβρισκε το σήμα; Θα ζητήσω εξηγήσεις από το κέντρο ελέγχου, μονολόγησε. Λάθος πάλι μυρίζομαι. Θα πάω πίσω και θα… Η φράση έμεινε μετέωρη μιας και την έκοψε ο γνωστός παραπονιάρικος ήχος. Λίγα λεπτά αργότερα έμπαινε φουριόζος στο διαστημόπλοιό του με ένα καθισματάκι λιγότερο.

#

Στο κέντρο ελέγχου του πλανήτη Σέξο το γέλιο ήταν μια μόνιμη πλέον κατάσταση. Ο εκλεκτός θα ήταν για ακόμα μια φορά πυρ και μανία μαζί τους και ίσως να  έχαναν τις δουλειές τους κάποια στιγμή αλλά όλοι συμφωνούσαν ότι άξιζε το ρίσκο. Το να δίνεις την προφητεία σε μικρά κομμάτια προκαλώντας αλλεπάλληλα λάθη ήταν άκρως διασκεδαστικό. Και από ό,τι φαίνεται ήρθε η ώρα για λίγο ακόμα από το, στη πραγματικότητα, εξάστιχο κείμενο. “Ο εκλεκτός πρέπει να βρει, Αφροδίτη, πλανήτη Γη, τη μηχανή του χρόνου να ανοίξει, στο δωδεκάθεο για να γυρίσει…”και έπεται και η συνέχεια.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *