Απλά ένα διήγημα «Ερωτήσεις στο σκοτάδι»

Τι έγινε; Έχω την εντύπωση ότι με χτύπησαν. Νομίζω ότι πονάει λίγο το κεφάλι μου. Τα μάτια μου ανοίγουν με δυσκολία… Θυμάμαι ένα φορτηγό… Πολλές φωνές… Σκοτάδι… Νιώθω ζαλισμένη και βλέπω… Μόνο σκοτάδι! Και δε μιλάω για το σκοτάδι που ακολουθεί τον ύπνο, το μαύρο πέπλο που γίνεται καμβάς για τα όνειρά σου. Όχι. Μιλώ για εκείνο το σκοτεινό ημίφως. Εκείνες τις λίγες φλόγες του φεγγαριού που καταφέρνουν να περάσουν μέσα από γρίλιες και χαραμάδες, λίγο να δημιουργήσουν τα περιγράμματα από τα έπιπλα, λίγο μόνο να παίξουν με τη φαντασία σου.

Το κεφάλι μου πονάει αλλά όχι από χτύπημα. Μάλλον λιποθύμησα. Για κάποιο λόγο έχασα τις αισθήσεις μου. Και δεν νομίζω να έφταιγε η θέα από κάποιο τρελό γκομενάκι. Αλλά πως; Δεν θυμάμαι. Ωχ δεν θυμάμαι όντως. Δηλαδή δεν θυμάμαι τίποτα… Ποια είμαι; Ποιο είναι το όνομά μου; Πού είμαι; Είναι πανικός αυτό που νιώθω; Θα έπρεπε τώρα να αρχίσω να τρέμω; Όχι κορίτσι μου. Ηρέμησε, το έχεις. Λίγες βαθιές ανάσες και θα το βρεις… Ουφ ουφ, λίγες ακόμα. Και λίγο να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, να ξεθολώσω. Πω ρε γαμώτο ούτε να εστιάσω δεν μπορώ καλά καλά…

…Ναι! Αρχίζω να διακρίνω. Πίσω, μπρος και αριστερά μου ακόμα πηχτό σκοτάδι αλλά δεξιά μου βλέπω κάποιο περίγραμμα. Μα τι είναι αυτό; Αστειεύεσαι τώρα.  Είναι… Είναι κάγκελα! Είναι δυνατόν; Μοιάζουν με συρματόπλεγμα αλλά είναι πολύ πιο μεγάλα και σίγουρα φαίνονται πολύ πιο σκληρά. Περίεργα μεγάλο συρματόπλεγμα. Μα τι σκέφτομαι; Δεν γίνεται, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σε εμένα. Και κάθομαι στο πάτωμα; Εγώ στο πάτωμα; Θεέ μου είμαι γυμνή!…. Θέλω να ουρλιάξω. Όχι κούκλα μου ηρέμησε. Βαθιές αναπνοές. Θα σηκωθείς για αρχή στα πόδια σου και θα δεις τι θα κάνεις. Δεν είσαι κανένα μυξιάρικο κοριτσάκι εσύ. Για κάποιο λόγο νιώθω το σκοτάδι πιο πηχτό γύρω μου. Τι ήταν αυτό; Είμαι σίγουρη ότι κάτι άκουσα στην αριστερή πλευρά. Σε παρακαλώ κάνε να είναι κάποιος εδώ μαζί μου. Η μήπως αυτό είναι κακή ιδέα;

<<Είναι κάποιος εδώ;>>, είναι δυνατόν να βγήκε τόσο σπαστή η φωνή μου; Τι θα νομίζει ο άνθρωπος; <<Μιλήστε μου>>. Ωραία προσπάθεια να φανώ δυνατή! Μπράβο κόρη μου. Βράχος. Θεέ μου μάτια είναι αυτά; Και άλλα, και άλλα. Ξαφνικά όλος ο τοίχος γέμισε μάτια. Σειρές από μάτια, λες και τον χώρισαν σε δυο πλάγιες παράλληλες γραμμές και κάθε λίγα μέτρα έβαλαν και από έναν… Κουκέτες είναι! Δυο σειρές από κρεβάτια. Και είναι όλα γεμάτα. Με απήγαγαν να με πουλήσουν ως ανθρώπινη σάρκα…! Μα… Μα ήμουν όμορφη; Δεν θυμάμαι να ήμουν και πολύ όμορφη. Μα τι σκέφτομαι πάλι; Τι μου έχουν δώσει; Δεν νιώθω και πολύ καλά. <<Βοήθεια>>. Ναι. Ίσως να μπορείς και πιο ξεψυχισμένα. Είμαι γυμνή, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο γεμάτο στοιβαγμένους ανθρώπους, χωρίς να θυμάμαι τίποτα, για να μην αναφέρω ότι κοιμόμουν στο πάτωμα, και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ψιθυρίσω ένα σβησμένο βοήθεια; Κάτι μου έχουν δώσει. Φάρμακα, αυτό είναι. Για να με απαγάγουν με μεγαλύτερη ευκολία. Ή μπορεί και να κάνουν πειράματα πάνω μας. Να μας δίνουν φάρμακα και να μελετάνε τις αντιδράσεις μας. Το έχω δει σε ταινία; Και κάθε μέρα να γινόμαστε κάποιοι άλλοι. Από τις ουσίες, από το σκοτάδι, από τη γαμημένη μπόχα που έχει εδώ μέσα. Θα γινόμαστε κάποιοι άλλοι, έτσι γιατί απλά μπορούν να μας κάνουν να το πιστέψουμε. Γιατί τους είναι τόσο εύκολο. Ποτέ δεν θα πιστέψω ότι είμαι κάποιος που δεν είμαι, ακούτε; Ποτέ δεν θα αλλάξω. Ποτέ. Ποιό αόρατο χέρι μου φράζει το στόμα και δεν μπορώ να φωνάξω;

Πρέπει να έχω πάρει την πιο κωμικοτραγική και ηλίθια φάτσα που μπορεί άνθρωπος να πάρει, μα δεν μπορώ να μιλήσω! Πολύ θα ήθελα να δω τις αντιδράσεις άλλων ανθρώπων σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Όσο και να προσπαθώ μόνο κάτι άναρθροι ήχοι βγαίνουν από το στόμα μου. Και τα μάτια απέναντι μου μοιάζουν να κινούνται τώρα. Γρήγορα. Εξεταστικά. Μη ανθρώπινα. Ασυναίσθητα κάνω λίγα βήματα προς τα πίσω. <<Κο>>. Άκουσα <<κο>>; Πίσω μου. Κι άλλα μάτια στον τοίχο. Στο ίδιο μοτίβο με τον άλλο. <<Κο, κο, κο>> το ίδιο και μπροστά μου. Ναι, τώρα μπορώ να το παραδεχτώ. Έχω χεστεί πάνω μου. Με μικρά πισωβήματα και με μάτια που κινούνται τρομακτικά γρήγορα προς κάθε κατεύθυνση πηγαίνω προς τα κάγκελα. Η όρασή μου βοηθιέται από το λιγοστό φως του φεγγαριού περισσότερο σε κάθε βήμα μου. Πώς και δεν παρατήρησα νωρίτερα το φεγγάρι; Βλέπω τα μάτια τριγύρω μου να πλησιάζουν. Κίτρινα και απειλητικά. Να βγαίνουν από τον κόσμο της λήθης στον διαστρεβλωμένο, από ώρα, κόσμο των σκιών, για να καλοσωρίσουν το καινούργιο μέλος της παρέας τους. Τους βλέπω να πλησιάζουν. Με σίγουρα βήματα. Ο ένας δίπλα στον άλλον. Σύντροφοι σε αυτή την κακή ταινία τρόμου. Να πατάει ο ένας τον άλλον. Να μπερδεύονται μεταξύ τους με ένα βλέμμα απατηλό σαν το φεγγάρι. Μα τι κάνουν; Τι αλλοπρόσαλλο γκρουπ ψυχανάλυσης είναι αυτό; Νεκροζώντανοι! Αυτό είναι. Είμαι χαμένη. Τροφή για τους νεκρούς. Θυσία. Το έχω δει και σε μια σειρά άλλωστε. Και να που ξεπροβάλουν στην πίστα του λιγοστού φωτός. Πρώτα ένα ράμφος. Μετά δυο φτερά, πούπουλα… Μα… Μα βλέπω κότες να πλησιάζουν. Κότες στο μέγεθός μου. Κότες καθόλου απειλητικές μα μάλλον περίεργες για τον περίεργο επισκέπτη. Μα πώς είναι δυνατόν; Με έναν πανικό να χτυπά στα μηνίγγια μου κάνω μεταβολή και απλώνω τα χέρια μου στα κάγκελα.

Απλώνω τις κοτίστικες φτερούγες μου. Το σοκ παραλίγο να με αφήσει και πάλι αναίσθητη. Κοιτάζω με τρόμο το σώμα μου. Όχι, δεν μπορεί. Έχω πούπουλα παντού. Πόδια σκληρά με ακόμα πιο σκληρά κατάμαυρα νύχια. <<Κο, κο… Είμαι… Είμαι κότα;>> θα με βάλουν να κάνω αυγά; Θα πρέπει να τρώω σκουλήκια; Ωχ. Ένα καυτό κύμα κάποιου παράταιρου υγρού απείλησε να φράξει το λαιμό μου. Το συγκράτησα. Θα με κάνουν στο φούρνο με πατάτες; Θάρρος κότα μου. Θάρρος. Δεν θα με αλλάξουν. Δεν θα το πιστέψω. <<Κο, κο>> είμαι άνθρωπος. <<Κο>>. Όχι πρέπει να φύγω από εδώ. <<Κο, κο>>… Μπορώ και σκέφτομαι…. κο;

 

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *