Τα έντεχνα τα λόγια τα μεγάλα (μέρος 2)

Εγώ με λάβα τα `λαβα
αυτά που λέει κρυφά το πλήθος
κι ας μοιάζαν θεοπάλαβα
τα αχ των ζωντανών 
κατάλαβα

Ηφαιστειολόγος. Περίμενε στωικά να εκραγεί το ηφαίστειο και ξεκίνησε το ντελίριο. Αυτή λέει, τα έλαβε με τη λάβα. Τα πήρε στο κρανίο δηλαδή, με τη λάβα. Εκνευρίστηκε τόσο με τη λάβα, όσο και με τα κακεντρεχή κουτσομπολιά του κόσμου. Παράλογα κουτσομπολιά που την έβγαλαν από τα ρούχα της και σε συνδυασμό με τη λάβα αποτρελάθηκε. Στο τέλος, όμως, κατάλαβε. Ξεχώρισε τους ζωντανούς από τους πεθαμένους και άκουσε και ένα “αχ”. Μάλλον θα πετάχτηκε λάβα και θα έκαψε έναν κατακαημένο και η δικιά μας το άκουσε και αμέσως συνήλθε. Προσοχή στην ηφαιστειακή σκόνη γιατί σε συνδυασμό με την αφρικανική δημιουργεί μεγάλη θολούρα και χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Touching…

Απ’ της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να `ρθω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ, ποτέ όταν σε θέλω
κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Αιώνιος φοιτητής, στο 17ο έτος στη σχολή με σακίδιο πάντα στην πλάτη και κοτσίδα πιασμένη χαμηλά. Έχει φάει πολλές ώρες να περιμένει το 235 από Ζωγράφου προς Ακαδημία και πάλι πίσω. Ώρες ατελείωτες σε στάσεις, το αγόρι μας, να περιμένει αυτό το ρημάδι, και αυτό να μην έρχεται. Να μην έρχεται ποτέ όταν το θέλει. Έφαγε ώρες, μέρες χρόνια, χειμώνες και καλοκαίρια, βροχές και καύσωνες, τσιμέντα που έκαιγαν και πλημμυρισμένους υπονόμους ώσπου έσπασαν τα νεύρα του και πήρε απόφαση να πάρει πτυχίο π(χ)ια. Η ψυχή του καθαρή αλλά η ζωή του ένα μαύρο χάλι. Η λύση έσκασε ξαφνικά στο κεφάλι του εκεί που περίμενε για ακόμα μια φορά το 235. Κλείνει τα μάτια του και εύχεται να χτίσει κάποιος μια αερογέφυρα από Ακαδημία προς Ζωγράφου να πηγαινοέρχεται και να λύσει το πρόβλημά του. Γιατί αυτό το 235, δεν ερχόταν ποτέ όταν το ήθελε…

Σαν να βλέπω μπροστά μου το πλαστικοποιημένο πάσο και 2-3 μαύρα εφεδρικά λαστιχάκια – για τα μαλλιά – περασμένα στον καρπό του.

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ’ ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου

Λιτός και λακωνικός. Λίγα λόγια και καλά. Σταράτα. Βέβαια, είναι ξεκάθαρο ότι είναι και λίγο αποκαϊδι και λέει 2 φορές το κάθε πράγμα, έτσι για να το εμπεδώσουμε καλύτερα. Της ξεκαθαρίζει ότι η σχέση τους θα είναι μουγγοθοδωρική και κατά καιρούς αυτός θα πίνει μπάφους και θα κοιτάζει το ταβάνι. Πριν καπνίσει και τη τζιβάνα, θα βλέπει οράματα στους τοίχους, θα πετάει ψηλά στους ουρανούς και θα βουτάει στους βυθούς να πιάσει αστέρια. Και από πίσω θα παίζει η δικιά της μοναδική μουσική.

Μην σας παραμυθιάζει αγαπητή μου. Ο συγκεκριμένος δεν θέλει σχέση. Θέλει μια καλή κοπέλα να του αδειάζει τα τασάκια. Παλιότερα τα έκαναν αυτά με χειρότερα ναρκωτικά και έκαναν και ένα Γουντστοκ… ένα Γούντστοκ!

Εγώ να ξέρεις θα τραβιέμαι γύρω εδώ
εγώ να ξέρεις θα `μαι πάντα ο άνθρωπος σου
όταν θα νιώσεις όπως ένιωσα εγώ
το πρόβλημα μου όταν γίνει και δικό σου.

Ελάτε τώρα! Δεν μπορεί να τα λέτε σοβαρά αυτά! Σας έκανε τα χειρότερα κι εσείς αντί να μην θέλετε να την ξαναδείτε στα μάτια σας, γυρνάτε γύρω της σαν την μύγα στο σκατό. Δεν έχω λόγια. Να τα μαζέψετε να φύγετε και να μην είστε ηττοπαθής. Η ζωή σας χρωστάει και θα σας τα δώσει όλα απλόχερα. Αλλά έτσι όπως συμπεριφέρεστε, όταν θα απλώσετε το χέρι σας να πάρετε κάτι που σας προσφέρει αυτή η άδικη και πικρή ζωή, θα εμφανιστεί αυτή η παλιοβρώμα και θα σας το πάρει. Θα σας κλέψει και το κατιτίς που θα σας έδινε η ζωή και θα σας κόψει και χέρι από τον αγκώνα. Από τις λίγες περιπτώσεις που λίιιιιγος εγωισμός θα ήταν σωτήρια λύση. Και μην κλαίτε πια, φτάνει!

Ήθελα να `μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να `μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Εσείς, που μπορεί να είστε και στρουθοκάμηλος, κρυφτείτε σαν εισιτηριάκι στην τσεπούλα της κορασίδας που αγαπάτε όσο αυτή θα πετάει το βρακί της και θα αγαπιέται με άλλους. Δηλαδή την ποθείτε τόσο, που σας αρκεί να είστε στην τσέπη της. Οκ. Τουλάχιστον μπείτε στην κωλότσεπη, γιατί τόση αγάπη δεν την αντέχω. Τέλος, θα ήθελα με όλο το σεβασμό να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη μου. Θα σας πρότεινα να πιείτε κανά καφεδάκι με τον κοτσίδα από πάνω, που με την ιδέα του για τις αερογέφυρες, δεν θα σας αφήσει λεωφορείο για λεωφορείο. Να βρείτε μια μέση οδό να είστε ικανοποιημένοι όλοι.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *