Μουντιαλικές Εικόνες

Η πρώτη φορά που παρακολούθησα αγώνα Μουντιάλ, ήταν τον Ιούνιο του 1982, όντας 4 χρόνων. Είχαμε πολύ πρόσφατα αγοράσει καινούργια τηλεόραση (Telefunken) και οι βραδιές στο Νέο Ηράκλειο, που μέναμε τότε, κυλούσαν καταπληκτικά παρακολουθώντας τον Σόκρατες, τον Ρουμενίγκε , τον Πάολο Ρόσι και τον Μπόνιεκ να διαπρέπουν. Αυτό ήταν. Από τότε δεν έχασα διοργάνωση που να μην την παρακολουθώ. Πώς να ξεχάσεις το χέρι του Θεού στο Μεξικό το 1986. Το κάζο των Άγγλων στον ημιτελικό του ’90 στο Τορίνο. Το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο στο Λος Άντζελες. Την «περίεργη» εμφάνιση της Βραζιλίας στο Stade de France το ’98. Τον επιεικώς απαράδεκτο διαιτητή Moreno στο ματς Ν. Κορέα-Ιταλία το 2002. Τον Ζιζού με τον Ματεράτσι στο Βερολίνο το 2006. Το πρώτο γκολ της Εθνικής ομάδας σε Παγκόσμια Κύπελλα το 2010. Αναμνήσεις που δύσκολα μπορώ να ξεχάσω. Εικόνες που συνοδεύονται από προσωπικές ιστορίες, με οικογένεια, φίλους, συμμαθητές, κτλ.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι για μένα γιορτή της διαφορετικότητας, πανδαισία συναισθημάτων, χρωμάτων και γενικά, όμορφα καλοκαίρια ξενοιασιάς και ανεμελιάς, ανεξάρτητα σε ποια ηλικία τα έζησα ή τα ζω.

Παρακολουθώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξάγεται στην χώρα του καφέ, θεωρώ ότι είναι ίσως από τα πιο θεαματικά (αρκετά γκολ, όμορφα παιχνίδια την πλειοψηφία τους), αμφίρροπα (αρκετά θεωρητικά φαβορί είναι ήδη σπίτι τους ή κάνουν διακοπές) και ιδανικά, στο ότι αναδεικνύουν νέες και ταλαντούχες ομάδες (Βέλγιο, Κόστα Ρίκα, Ελλάδα, Κολομβία), πολλά υποσχόμενες για το μέλλον. Τα γήπεδα είναι όλα σχεδόν γεμάτα σε κάθε αγώνα. Στην φάση των 16 που μόλις ολοκληρώθηκε, τα περισσότερα ματς χρειάστηκαν παράταση ή πέναλτι για να προχωρήσουν οι ομάδες στα προημιτελικά, και μάλιστα έγιναν ματσάρες, όπου για παράδειγμα, Ολλανδία, Αργεντινή χρειάστηκαν αρκετή τύχη για να καταβάλλουν τους αντιπάλους τους. Είναι διοργάνωση που χαίρεσαι να βλέπεις, κ ας είναι αργά οι αγώνες.

Τέλος, είναι από τις λίγες φορές που οι Έλληνες αισθανθήκαμε χαρούμενοι και «γεμάτοι» παρόλο που η επίσημη αγαπημένη δεν έκανε το μεγάλο θαύμα. Έμεινε μια μικρή στεναχώρια στο τέλος για την ανεκπλήρωτη τεράστια έκπληξη, αλλά όπως και να το κάνουμε οι παίκτες έκαναν ότι μπορούσαν, κατέθεσαν τα πάντα και ξεπέρασαν εαυτούς, και κανείς δεν τους κρατάει παράπονο. Φτάνοντας στη διαδικασία των πέναλτι, κάτι πρωτόγνωρο σε διεθνές επίπεδο για την Εθνική η τύχη μας γύρισε την πλάτη, αλλά κ εμείς γυρίσαμε σελίδα μια για πάντα, αφήνοντας παρακαταθήκη για την επόμενη γενιά που ακολουθεί.

Ας είναι ανάλογο το θέαμα λοιπόν και στους υπόλοιπους αγώνες, μέχρι και τον τελικό του θρυλικού γηπέδου Μαρακανά, για το οποίο ακόμα ακούγονται ιστορίες για φαντάσματα το 1950. Ο καλύτερος και πιο τυχερός ας κερδίσει.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *