Το δέρμα θυμάται

Απομακρυνόταν αργά, η φωνή του ακόμα αντηχούσε, τραγουδούσε έναν σκοπό επίμονα κολλημένο στο μυαλό του που έμοιαζε να απομακρύνει τα δάκρυα.
Όχι μόνο τα δικά του αλλά και τα δικά της.
Αντάλλαξαν σιωπές και κύματα, μάτια χαμηλωμένα και ανείπωτους φόβους που  τραύλιζαν πόθους που έπρεπε να κοιμίσουν.
Πως να εξημερώσεις εναν τυφώνα μέσα σου όταν σε παρασύρει και σε διαλύει σε εκατομμύρια φιλιά και λόγια στο στόμα του;
Ποσά δεν πρόλαβαν να ειπωθούν;
Αγγίγματα που στέγνωσαν πάνω τους σαν λεκέδες ορατούς μόνο στα μάτια τους.
Ανάσες και κόσμοι παράλληλοι
Ανάσες και υποσχέσεις
Ανάσες και όνειρα -ξωτικά που ζωγράφιζαν τοίχους και σημάδευαν μιαν αγάπη που όμοια της δεν υπήρξε ποτέ.
Μιαν αγάπη παρένθεση που πάλευε να βγει από τις γραμμές κι ελεύθερη να γράψει ιστορία..
Απομακρυνόταν και τα μάτια του έπαιρναν το πράσινο της άνοιξης μέσα της, απομακρυνόταν κι όλο πιο κοντά τον ένιωθε.
Απομακρυνόταν και το μόνο που σκαφτόταν πως αυτή την φορά δεν πρόλαβε να φιλήσει το πίσω μέρος του λαιμού του, τον αυχένα του με κλειστά μάτια, σαν προσευχή.
Σαν υπόσχεση,
ακόμα κι αν δεν βλέπουν τα μάτια, το δέρμα θυμάται.
Nιώθει.

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *