Στάση ρε!

1busΜε τα λεωφορεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν τα πήγαινα και πολύ καλά. Ήθελα κι εγώ να συμβάλλω με την συμμετοχή μου στο κυκλοφοριακό χάος της πρωτεύουσας, τις καλές εποχές. Τότε που η τροφή για τα ζωντανά (τα άλογα ντε) ήταν φτηνή και που τα προβλήματα των περισσοτέρων ήταν ως επί το πλείστον τέτοιας σημαντικότητας, όση είχε ενα μποτιλιάρισμα στο κέντρο σε ώρες αιχμής.

Το αυτοκίνητο δεν το άφησα πάνω σε κάποια κρίση οικολογικού ενδιαφέροντος αλλά λόγω μιας κακής συγκυρίας, «φυτίλια το έκανες μαλάκα», όπως είπε μια φίλη μου τότε σε ένδειξη μέγιστης συμπαράστασης και αληθινής αγάπης.  Η γνωριμία μου λοιπόν με τα μέσα μεταφοράς, με αυτά τα δόλια μηχανικά χτήνη έγινε δια της βίας και ήταν περιπετειώδης τον πρώτο καιρό σίγουρα. Όχι πως τώρα είμαστε στα μέλια δηλαδή, απλά τώρα υπάρχει μια σχέση ανέχειας, δεν με ενοχλούν και δεν τα ενοχλώ.

Το αρχικό στάδιο του πολιτισμικού σοκ το διαδέχθηκαν κρίσης αγοραφοβίας, κάποιες μικρές (θέλω να ελπίζω, δεν πήγα σε ψυχολόγο για να διαπιστωθεί το ακριβές μέγεθος) μανίες καταδίωξης και κάτι άλλα διάφορα ψυχαναγκαστικά τα οποία μάλλον δεν μου περιποιούν τιμή και ενδεχομένως να μην τα αποκαλύψω ποτέ ακόμη και αν με βασανίσουν.

Το Μετρό είναι ένα σοβαρό μέσο, είναι καθαρό, δουλεύει οργανωμένα. Ο άνθρωπος ως προσαρμοστικό ον το αντιλαμβάνεται και συμπεριφέρεται αναλόγως. Δεν το λερώνει, δεν γκαρίζει, περιμένει στωικά την στάση του και κάνει την δουλειά του. Είναι ωστόσο Ελληνικό Μετρό, την ταυτότητα του την αναγνωρίζεις εύκολα. Την αναγνωρίζεις όταν ανοίγουν οι πόρτες οπότε και ορδές απογόνων των Τατάρων της Κριμαίας ορμούν για να εξασφαλίσουν κάθισμα. Αυτοί που τους αποκρούουν και προσπαθούν να βγουν περιορίζονται σε φιλοφρονήσεις του τύπου «Περιμένετε να βγούμε ζώα, αι στο δίαολο». Την αναγνωρίζεις επίσης και στις κυλιόμενες σκάλες όπου πολλές φορές θα ακούσεις Ελληνικά παραδοσιακά μπινελίκια του τύπου «Ποιος ηλίθιος στέκεται αριστερά και δεν μπορούμε να περάσουμε;» κτλ. Εν κατακλείδι, αν εξαιρέσουμε τα ακριβώς από πάνω, το Μετρό μάλλον είναι ένα κρυόκωλο μέσο.

Το λεωφορείο είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Εικόνες παραμέλησης, βρώμικα (με επιείκεια η λέξη), θορυβώδη, πολλά παράθυρα δεν ανοίγουν, τα φρένα στριγγλίζουν, γενικά ο δίαολος τρίζει όλη την ώρα. Μερικές φορές τα κουμπιά για την στάση δεν δουλεύουν, όσο δυνατά κι αν τα πατήσεις. Που να σπάσεις τον αντίχειρα σου απο την δύναμη που βάζεις αυτά δεν θα δουλέψουν. Αλλοτε δουλεύουν αλλά δεν θα το μάθεις ποτέ επειδή το αντίστοιχο λαμπάκι πάνω από την πόρτα είναι καμμένο. Σε αυτό το περιβάλλον πλήρους χαλαρότητας ο Ελληνας αφομοιώνεται ακόμη πιο εύκολα, η φύση του γαρ. Όπως τα παιδάκια στο σχολείο όταν βρίσκουν μπόσικο δάσκαλο… της πουτάνας με λίγα λόγια.

Τρελοί, ημίτρελοι, φυσιολογικοί (φαινομενικά), επιβάτες με τικ, κάποια αστεία κάποια μάλλον τρομακτικά. Ένα ψηφιδωτό συμπεριφορών και μια μικρογραφία της κοινωνίας. Μια κυρία χάνει την στάση της και με υποδειγματική ψυχραιμία λέει στον οδηγό: » Στάση ρε! Α να χαθείς βλάκα, καλά σας κάνουν και σας κόβουν τους μισθούς». Δεν έχει σημασία βέβαια που κουμπί για να κατέβει δεν πάτησε, πάντα φταίει κάποιος άλλος. Ο οδηγός με την σειρά του δεν της απαντάει τίποτα. Δεν είναι από αυτους που νομίζεις ότι γεννήθηκαν θυμωμένοι, είναι ευγενική φυσιογνωμία. Δείχνει ωστόσο να τον έχει κυριεύσει αίσθημα παραίτησης. Στον δρόμο τρέχει μάλλον πολύ για λεωφορείο, στις στροφές ίσως να μπαίνει και με χειρόφρενα. Το λένε τα μάτια του, θέλει να πάρει το λεωφορείο και να το απογειώσει σαν μπατμομπίλ πάνω από κάποιο ανισόπεδο κόμβο.

Λίγο παραπέρα δυο κυρίες σχολιάζουν πολιτικά, αυτοαναιρούνται πριν καν τελείωσουν τις προτάσεις τους, τρικυμία εν κρανίω.  Ακολουθεί και κοινωνικό σχόλιο: -Eδώ κοίτα πόσα μαγαζιά έχουν κλείσει..Που θα πάει αυτή η κατάσταση; -Τελείωσε έρχονται οι ξένοι. -Θα κυριαρχήσουν οι Κινέζοι. -Κι αυτοί δεν έχουν δουλειά, δεν πάνε καλά τα μαγαζιά τους. -Ναι ε; Νομίζεις. Τα Σπιντερ (Sprider μαλλον θέλει να πει) που έκλεισαν άκουσα πως θα τα πάρουν Κινέζοι.

Συνομιλίες με τέρμα το volume που περιλαμβάνουν διάφορες ιδεοληψίες, αποκαλύψεις συνομωσιών, ψεκασμούς, εκνευρισμός, αγένεια, ξεκάβλωμα, μουτζουφλιά. Υπάρχουν και στιγμές που λες και συντονίζονται απο κάποιον όλοι οι επιβάτες, επικρατεί σιωπή. Είναι τότε που όλοι χάνονται στις σκέψεις τους. Τότε έχει μεγαλύτερη αξία του να παρατηρείς. Σκέφτεσαι πως κάθε ένας τραβάει το δικό του ζόρι.

Πολλών η ζωή θα μπορούσε να είναι σενάριο για ταινία. Τότε ο άγνωστος δεν σου είναι τόσο άγνωστος πια. Δεν θα του μιλήσεις ποτέ, ενδεχομένως δεν θα τον ξαναδείς ποτέ από την ώρα που βγεις ή βγει απο το λεωφορείο. Για όση ώρα όμως κάθεται δίπλα σου, απέναντι σου, γίνεται ένας φίλος σου.

Μέσα από τις πιο σουρεάλ καταστάσεις μπορείς να αποκομίσεις εμπειρίες. Μπορείς να βγάλεις πολύ χρήσιμα συμπεράσματα, για παράδειγμα οτι εσύ δεν είσαι το κέντρο της πραγματικότητας. Ότι λείπει σήμερα πάρα πολύ η ανθρώπινη επαφή και πως για λόγους αυτοάμυνας ο κόσμος γκρινίαζει τόσο επιτηδευμένα. Για να λιγοστεύουν αυτές οι στιγμές σιωπής στο λεωφορείο, να έχει κάτι να ξεχνιέται. Τότε ξαφνικά σου φεύγει και εσένα ο εκνευρισμός γι αυτά που έβλεπες και άκουγες σε όλη την διαδρομή προηγουμένως. Την θέση του παίρνει η συμπάθεια και η κατανόηση, εξάλλου και εσύ δεν γκρινιάζεις κάποιες φορές;

Δείτε ακόμα...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *