Πάλι ξέχασες τα κλειδιά σου ρε;

Και εκεί που όλα κυλούσαν ήρεμα και το τηρούσαμε το πρόγραμμά μας με ευλάβεια, τσουπ να πάλι ο τύπος που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Και τα κάτω πάνω. Ανήκει στη φυλή που ξεχνάει. Σαν να έχει βάλει στοίχημα να κάνει τη ζωή του δύσκολη. Να τρέχει σαν τρελός και να μην μπορεί να σώσει τίποτα.kleidia kinito portofoli

Αυτή η φυλή, συναντάται κυρίως σε μεγαλουπόλεις που οι ρυθμοί είναι γρήγοροι και αδυσώπητοι. Ξεχνάνε πράγματα. Όχι αραιά και που. Αλλά σχεδόν πάντα. Καθημερινά. Και εννοείται ότι ζουν ένα δράμα. Και μέσα σε αυτό το δράμα θα σε πάρουν τηλέφωνο – συνήθως από άγνωστο νούμερο γιατί θα έχουν ξεχάσει ΚΑΙ το κινητό τους – για να τρέξεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Ξεχνούν συνήθως τα 3 πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάς. Πορτοφόλι, κινητό και κλειδιά.

Υπάρχει αυτός που ξεχνάει το κινητό του. Τη μέρα που περιμένει ίσως το σημαντικότερο τηλεφώνημα της ζωής του. Σε παίρνει τηλέφωνο – πάλι από άγνωστο νούμερο, αφού αυτή τη φορά σίγουρα το έχει ξεχάσει – και σου λέει να πας να το πάρεις και να του μεταφέρεις όλες τις κλήσεις. Πας στο σημείο, που πιστεύει ότι θα βρεις το κινητό του. Δεν είναι εκεί. Πας στο δεύτερο πιθανό σημείο. Δεν είναι ούτε εκεί. Πας παντού, έχουν γίνει τα νεύρα σου κρόσια και τελικά το βρίσκεις. Επιτέλους! Περιμένει να τον πάρεις να του μεταφέρεις, προφορικά, όλες τις εισερχόμενες κλήσεις από τη στιγμή που το ξέχασε. Το κινητό όμως, δεν ανοίγει γιατί πρέπει να δέχτηκε 228 κλήσεις και είχε ξεχάσει να το φορτίσει. Τον ενημερώνεις. Σε βρίζει γιατί άργησες να πας και έκλεισε το κινητό. Ψάχνεις φορτιστή, το ανοίγεις. Έχουν χαθεί οι κλήσεις; Όχι ευτυχώς. Τις δίνεις. Τσαντίζεται με τους μαλάκες που τον πήραν και τους βρίζει. Το τηλεφώνημα που περίμενε δεν έχει γίνει. Βρίζει την τύχη του κι εσένα λίγο. Εμ για αυτό είναι οι φίλοι. Και του το κλείνεις στα μούτρα.

Υπάρχει μετά, ο άλλος, ο -μπορεί να τύχει στον καθένα – που ξεμένει στο πιο μακρινό σημείο από αυτό που είσαι, γιατί άφησε το πορτοφόλι στο.. δεν θυμάται που… αλλά βρέθηκε στα Καλύβια για κοψίδια και τώρα σου λέει έλα να με σώσεις. Πας. Στριφογυρίζει έξω από το κοψιδάδικο και μεταξύ ρεψιμάτων και άγχους γιατί άργησες, περιμένει να του δώσεις κανά ευρώ για να μην πάρει παραμάσχαλα το Φέρι που συμφέρει και τελειώσει τη λάντζα των Φώτων. Οκ όντως μπορεί να συμβεί στον καθένα. Μικρό το κακό. Με την ευκαιρία τρως κι εσύ κάτι.

Μετά είναι οι άλλοι. Εκείνοι που ξεχνάνε κλειδιά. Ξεκινάς να πας 3ήμερο στο χωριό. Γέλια στο δρόμο, τρελό κέφι, ωραίο παρεάκι. Φτάνεις έξω από το σπίτι. Εντάξει κατουριέσαι και λίγο. Γέλια και χαρά όλοι! Κάποιος κάθεται σαν το μικρό κλεφτόπουλο και μήδε γελάει, μήδε χαίρεται. Τα ξέχασε τα κλειδιά. Μην αγχώνεστε, λέει ,η μάνα μου αφήνει την πίσω πόρτα ανοιχτή. Πηδάς κάγκελα, μάντρες, κατουριέσαι, φτάνεις τελικά στην πίσω πόρτα. Η μάνα σου, ρε φίλε, άφηνε ανοιχτή την πόρτα το 1985 όταν όλοι αγαπιόντουσαν. Τώρα δεν υπάρχει καν πίσω πόρτα. Την έχουν χτίσει. Εντάξει το είχε ξεχάσει ο φίλος μας. Πάμε όλοι στην μπροστινή. Μανταλωμένη η πόρτα σαν θησαυροφυλάκειο. Δεν ανοίγει ούτε με τανκ. Κατουριέσαι πιο πολύ. Είναι η ώρα της δικαιολογίας. Αυτή η φυλή κλαίγεται. Δεν χωράει άλλα το μυαλό τους και άλλα τέτοια ευφάνταστα… Τελικά ο φίλος παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Θα τηλεφωνήσει στη μάνα του. Τον ξέρει καλά και είχε φροντίσει να αφήσει ένα ζευγάρι κλειδιά στο γείτονα. Ξανά γέλια και χαρές, αλλά κλειδοκράτορας θα είναι κάποιος που μπορεί να εξασφαλίσει την ομαλή είσοδο και έξοδο της παρέας στην οικία. Ο άλλος θα μας ξανακλειδώσει έξω. Γέλια.

Πέρα από τα παραπάνω υπάρχουν και τα τζακ-ποτ! Είναι αυτοί που συνδυάζουν όλα τα παραπάνω σε μια μόνο στιγμή και όλα αυτά σε μία μόνο μέρα. Την ίδια μέρα που θα ξεχάσει το κινητό, θα ξεχάσει και κλειδιά και πορτοφόλι. Όχι όμως σε ένα σημείο. Ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού μέσα στο σπίτι, έφυγε από το γραφείο και άφησε το κινητό εκεί και μέσα στο αυτοκίνητο του συναδέλφου το πορτοφόλι του. Από που να το πιάσεις και από που να το αφήσεις… Και τι να του πεις κιόλας; Πριν μερικές μέρες ξέχασε τα κλειδιά πάνω στο μηχανάκι του και του το πήραν. Αναρωτιόταν κιόλας πως έγινε αυτό; Εύκολα έγινε! Και γρήγορα!

Υπάρχουν και οι μεγάλες στιγμές που μπορεί να ζήσει ένας κοινός θνητός με αυτή τη θαυμαστή φυλή! Συνήθως ο συνδετικός κρίκος είναι τα εισιτήρια… Φτάνεις εκεί που σου λένε “τα εισιτήριά σας παρακαλώ” και αρχίζουν τα χτυπήματα στις τσέπες, οι ανασκαφές στην κάλτσα μήπως έπεσαν εκεί, τα “μήπως στα έδωσα” και τέτοια… Ξέρεις πως είναι να είσαι έξω από sold out συναυλία και να αρχίσουν τα “όχι ρε π……η μου”. Ή να είσαι με το ένα πόδι, παραμονή Δεκαπενταύγουστου έξω από κανά Μπλου Σταρ, να ψήνει το τσιμέντο στο λιμάνι του Πειραιά, να μην πέφτει καρφίτσα και το καράβι να αναχωρεί σε 4 λεπτά και ο άλλος να έχει αραδιάσει φανελοσώβρακα μήπως – κατά λάθος – έβαλε εκεί τα εισιτήρια. Εγκεφαλικό.

Θέλω να πω κάτι στους φίλους μου που ξεχνάνε.. Ξεκινάω, λέγοντάς σας ,ότι εξακολουθώ να σας αγαπώ. Και όποια βλακεία κι αν κάνετε, θα συνεχίσω να σας αγαπώ. Η θήκη στη ζώνη για το κινητό είναι απαραίτητη όμως. Επίσης γίνε ροκαμπιλάς και βάλε αλυσίδα στα κλειδιά σου και μετά βάλτα στην τσέπη σου. Τέλος το πορτοφόλι σου, με λεφτά, ταυτότητες και διπλώματα οδήγησης το κρεμάς στο λαιμό σαν τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου.

1 Response

  1. Ο/Η fusital λέει:

    Exw ena filo pou ksexase na valei to aftokinito mesa sto karavi enw pigaine gia douleia stin Kriti kai eprepe na pame na to mazepsoume apo ton Peiraia…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *